และแล้วสิ่งที่ผมคิดไว้ก็เกิดขึ้น
เน็ตเฮงซวยพิมไปตั้งนานเสือก ERROR

แม่ง.....




เข้าเรื่อง

ขอบคุณทุกๆคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในชีวิตผม

ไม่ว่าจะเป็น

น้ำเสียงที่ซึ่งดูถูกกันที่สุดในชีวิต

กำลังใจที่ดีจากทุกคน

ขอบคุณความโง่ของผม

ขอบคุณอดีต

ขอบคุณทุกความทรงจำ

ขอบคุณอาม่า,อาโก ที่ถึงหลานคนนี้จะเหี้ยยังไงเค้าก็ให้อภัยมาตลอด

ขอบคุณพ่อที่มีเมียใหม่ และแม่แท้ๆที่เคยมีและหายไป

ขอบคุณเจ๊กมี่ ที่พยายามปลุกปั้น พยายามดัน พยายามให้ผมมีอนาคตที่ดี แต่ถึงในที่สุดผมก็ไม่เอา ไม่สู้

ขอบคุณเจมส์บอนด์ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าผมยังด้อยกว่าคนที่มีอายุน้อยกว่าผม10ปี

ขอบคุณปิงเรื่องเงิน เรื่องหัวใจ เรื่องชีวิต (ทุกวันนี้กูรู้จักมึงมาตลอดสิบกว่าปี มึงก็ยังทำให้กูรู้สึกเสมอว่ากูไม่เหลือใครกูก็ยังมีมึงเป็นเพื่อนจริงๆ<ตอนกูหมาจนตรอกสุดๆ>)

ขอบคุณตุ๋ยสำหรับกัญชาที่แบ่งให้กันมาตลอดหลายปีโดยไม่คิดอะไรเลยสักนิด

ขอบคุณที่สาวๆทุกๆคนที่ผมผ่านเข้าไปในชีวิต


ขอบคุณพวกรุ่นพี่แถวๆบ้านที่ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่ต้องรีบเรียนก็ได้มาตลอดเลย

ขอบคุณตี๋เรื่อง skill guitar

ขอบคุณครอบครัว Justin ที่พัทยา

ขอบคุณเฮียเด่น เฮียโนช (ผาติวานิชการเกษตร)ที่ทำให้ผมได้นอนใต้รถสิบล้อแบบไม่ซ้ำคันเลยใน 1 อาทิตย์กว่า

ขอบคุณพี่รัน พี่โจ (Proplugin) จากใจพี่

ขอบคุณป้าเจี๊ยบ #9 สำหรับความสนิทใจ(ผมไม่ค่อยรู้สึกกับใครนักความรู้สึกนี้)

ขอบคุณ Family mart ที่ทำให้ผมได้เจอ"แจน"

ขอบคุณ บ.ไทยง้วน-เมทัล จำกัด(มหาชน) ทำให้ผมรู้เลยว่าการจะเป็นคนรวยต้องทำยังไง

ขอบคุณ ร.พ.เด็ก ร.พ.ราชวิถี ที่ทำให้ผมรอดตายมาได้ตลอด ฮ่าๆ คนมันจะไม่ตาย

ขอบคุณ ทุกมุขตลกบนโลกนี้ที่ทำให้ผมมีเสียงหัวเราะรั่วๆ

ขอบคุณ ศาสนาพุทธ (!!!!ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน!!!!)

ขอบคุณพี่ก้องสำหรับทุกๆน้ำใจ

คนสุดท้ายที่ผมจะขอบคุณก็คือตัวผมเอง ขอบคุณมากที่ยังอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ ที่ยังมีลมหายใจแพ่วๆ ทุกๆความหวัง ทุกๆความเหนื่อยล้า ทุกๆความสำเร็จ ทุกๆความผิดหวัง ทุกๆความท้อแท้


ที่ผมพูดนี่ไม่ได้จะไปตายที่ไหน


แต่เพียงแค่ผมรู้สึกแล้วว่า

"ผมมีชีวิตใหม่ที่ผมอยากมีแล้ว"

ผมเลยพูดถึงชีวิตเก่าๆ

ผมจะได้ไม่ต้องไปยึดติดกับมันอีก

"เลิกลาวเสียที" ผมบอกกับตัวเอง